Kaohsiung

De westkust van Taiwan is grotendeels verstedelijkt. Onze navigatieapp stuurt ons meestal langs kleine binnenweggetjes. Soms ook langs grotere wegen maar meestal is dat niet erg omdat er weinig verkeer is. Het wegennet lijkt voorbereid op groei van het autoverkeer. Brommertjes en scooters zijn er, net als elders in Azië, bij de vleet. Veel wegen hebben dan ook een aparte strook voor brommers en fietsen. Af en toe dwalen we wat meer af naar het binnenland waar we de spieren kunnen trainen op pittige klimmetjes. We bezoeken o. a. Sun Moon Lake, een toeristisch meertje met weinig op dit moment toeristen. Dat is overal het geval. Westerlingen zijn er nagenoeg niet (meer) en de inwoners van omliggende landen moeten ook eerst 2 weken in quarantaine voor ze mogen reizen. We hebben ook een beetje ongemak gehad. Bij een guesthouse wilde Annalies even spelen met een jonge hond. Die beet haar echter vervelend in de onderarm. Veel bloed en snel achterop de scooter naar het ziekenhuis. Eerst een longfoto om corona uit te sluiten. Daarna de boel schoongemaakt, een tetanusspuit en een antibioticakuur. De eigenaresse van het guesthouse voelde zich zeer schuldig en verantwoordelijk en stond erop om alle kosten te betalen. Na ruim een week zijn de wonden weer redelijk geheeld.
Op dit moment zijn we in Kaohsiung, de tweede stad van het land. We hebben hier een bezoek gebracht aan de openbare bibliotheek en aan het  centrum voor kunsten. Beide gebouwen zijn ontworpen door architectenbureau Mecanoo van Francine Houben. Vooral het laatste gebouw is imposant.
Zo het nu lijkt bestaat de mogelijkheid dat we niet doorreizen naar Japan in verband met het coronavirus. Tot nu toe is Taiwan een prima optie en we denken ons hier nog wel een tijdje te kunnen vermaken.